در آیه قرآن، آنجا که پیوند زوجیت را یکی از نشانه‌های وجود خداوند حکیم علیم ذکر می‌کند، با کلمه «مودّت» و «رحمت» یاد می‌کند (چنانکه می‌دانیم «مودّت» و «رحمت» با شهوت و میل طبیعی فرق دارد)، می‌فرماید:

وَ مِنْ ایاتِهِ انْ خَلَقَ لَکمْ مِنْ انْفُسِکمْ ازْواجاً ... وَ جَعَلَ بَینَکمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً [١].

یکی از نشانه‌های خداوند این است که از جنس خود شما برای شما جفت آفریده است ... و میان شما و آنها مهر و رأفت قرار داده است.

مولوی چه خوب این نکته را دریافته است آنجا که می‌گوید:

زُینَ لِلنّاس حق آراسته است‌		زانچه حق آراست کی تانند رست‌

[١]. روم/ ٢١