در طلب خورشيد

او خواهد آمد

نسب امام مهدى (عليه السلام)

شمايل مهدى (عليه السلام)

وظيفه مؤمنان در عصر غيبت

عصر ظهور

چند كلام نورانى

مناجات

فرمايشات امام

سخنان مقام معظم رهبرى پيرامون حضرت مهدى(عج)

لَو لم يَبْقَ مِنَ الدَهرِ الاّ يَومٌ، لَبعث اللهُ تَعالى رَجُلاً مِن اَهلِ بَيتى يَملَؤُها عَدلاً

لا تَذهَبُ الدُّنيا حَتّى يَقُومُ بِاَمرِ اُمَّتى رَجُلٌ مِن وُلدِ الْحُسينِ يَملاَُها عَدلاً كَما

لا يَذهَبُ الدُّنيا حَتّى يَلى اُمَّتى رَجُلٌ مِن اَهلِ بَيْتى يُقالُ لَهُ الْمَهدِىُّ

مَن اَنكَرَ الْقائِمَ مِن وُلدى فى زَمانِ غَيبَتِهِ ماتَ ميتَةَ جاهِلِيَّةِ

اَلحادى عَشَرَ مِن وُلدى، يَملَؤُها عَدلاً كَما مُلِئَتْ جَوراً وَ ظُلماً

بِمَهْدِيِّنا تُقطَعُ الْحُجَجُ فَهُوَ خاتَمُ الأَئِمَّةِ وَ مُنْقِذُ الاُْمَّةِ

اَما وَ اللهِ لاَُقْتَلَنَّ اَنَا وَ ابناىَ هذانِ وَ لَيَبْعَثَنَّ اللهُ رَجُلاً مِن وُلدى فى

لِكُلِّ اُناس دَولَةٌ يَرقَبُونَها وَ دَوْلَتُنا فى آخِرِ الدَّهرِ تَظْهَرُ

لَو اَدرَكْتُهُ لَخَدَمْتُهُ اَيّامَ حَياتى

اَلْمَهْدِىُّ مِنّا فى آخِرِ الزَّمانِ

صاحِبُ هذَا الاَْمْرِ مِن وُلْدى

هُوَ مِن عِتْرَةِ النَّبِىِّ (صلى الله عليه وآله وسلم)

مِن وُلدى مَهْدِىُّ هذِهِ الاُْمَّة

اَلْمَهْدِىُّ مِن ذُرِّيَّتى

اَلْمَهْدِىُّ مِن عِتْرَتى مِن وُلْدِ فاطِمَةَ

يا فاطِمَةُ! اَبْشِرى فَاِنَّ الْمَهْدِىَّ مِنكِ

اَلمَهْدِىُّ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ فاطِمَة

اَلْمَهْدِىُّ رَجُلٌ مِن وُلدِ فاطِمَة

اَلتّاسِعُ مِن وُلْدِكَ يا حُسَيْنُ هُوَ الْقائِمُ بِالْحَقِّ، اَلْمُظْهِرُ لِلدّينِ، وَ الْباسِطُ

سُئِلَ اَميرُ الْمُؤْمِنينَ ـ صَلَواتُ اللهِ عَلَيهِ ـ عَن مَعْنى قَوْلِ رَسُولِ اللهِ (صلى الله

اَلْمَهْدِىُّ رَجُلٌ مِن وُلدى وَجهُهُ كَالْكَوكَبِ الدُّرِّىِّ

مَهْدِىُّ اُمَّتى اَشْبَهُ النّاسِ بى فى شَمائِلِهِ وَ اَقْوالِهِ وَ اَفْعالِهِ

اَلْمَهْدِىُّ طاوُوسُ اَهْلِ الْجَنَّةِ

اِنْتِظارُ الْفَرَجِ بِالصَّبْرِ عِبادَةٌ

اَفضَلُ عِبادَةِ الْمُؤْمنِ اِنتظارُ فَرَجِ اللهِ

اَلْمُنْتَظِرُ لاَِمْرِنا كَالْمُشَحَّطِ بِدَمِهِ فى سَبيلِ اللهِ

اِنْتَظِرُوا الْفَرَجَ وَلاتَيْأَسُوا مِن رَوحِ اللهِ، فَاِنَّ اَحَبُّ الاَْعمالِ اِلَى

اِنْتَظِرِ الْفَرَجَ صَباحاً وَ مَساءً

اَلْمُنْتَظِرُ لِلثّانى عَشَرَ كَالشّاهِرِ سَيْفَهُ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللهِ (صلى الله عليه

اِنَّ القائِمَ مِنّا هُوَ الْمَهدِىُّ الَّذى يَجِبُ اَن يُنْتَظَرَ فى غَيْبَتِهِ وَ يُطاعَ فى

مَن ثَبَتَ عَلى وِلايَتِنا فى غَيْبَةِ قائِمِنا اَعطاهُ اللهُ اَجْرَ اَلْفِ شَهيد مِثْلِ شُهَداءِ

طُوبى لِمَن تَمَسَّكَ بِاَمْرِنا فى غَيْبَةِ قائِمِنا

اِنَّ لِصاحِبِ هذا الاَْمْرِ غَيْبَةٌ فَلْيَتَّقِ اللهَ عَبْدٌ وَ لْيَتَمَسَّكْ بِدينِهِ

اِذا نادى مُناد مِنَ السَّماءِ اِنَّ الْحَقَّ فى آلِ مُحَمَّد، فَعِندَ ذلِكَ يَظْهَرُ

اِنَّ اَوَّلَ مَن يُبائِعُ الْقائِمَ (عليه السلام)جَبرَئيلُ (عليه السلام)

اَصْحابُ الْمَهْدِىِّ (عليه السلام) شَبابٌ لا كُهْلَ فيهِم

اِنَّ اَصْحابَ الْقائِمِ شَبابٌ لا كُهُولَ فيهِم اِلاّ كَالْكُحلِ فِى الْعَينِ اَو كَالْمِلحِ فِى

تَتَنَعَّمُ اُمَّتى فى زَمَنِ الْمَهْدِىِّ (عليه السلام)نِعْمَةً لَم يَتَنَعَّمُوا مِثْلَها قَطّ

لَوقَد قامَ قائِمُنا لاَنْرَلَتِ السَّماءُ قَطْرَها، وَ اَخْرَجَتِ الاَْرْضُ نَباتَها، وَ

اِذا قامَ قائِمُنا وَضَعَ يَدَهُ عَلى رُؤُسِ الْعِبادِ فَجَمَعَ بِهِ عُقُولَهُمْ وَ اَكْمَلَ بِهِ

اَنَا بَقِيَّةُ اللهِ فى اَرْضِهِ وَ الْمُنْتَقِمُ مِن اَعْدائِهِ

طُوبى لِمَن لَقِيَهُ وَ طُوبى لِمَن اَحَبَّه

طُوبى لِلْمُؤمِنينَ الَّذينَ اَدْرَكُوا زَمانَه وَ لَحِقُوا اَوانَهُ وَ شَهِدُوا اَيّامَهُ وَ

مَنْ اَدْرَكَ مِنكُم قائِمَنا فَلْيَقُل حينَ يَراهُ اَلسَّلامُ عَلَيْكُم يا اَهْلَ بَيْتِ

اِنّى اَمانٌ لاَِهْلِ الاَْرْضِ كَما اَنَّ النُّجُومَ اَمانٌ لاَِهْلِ السَّماءِ

توگفتى جمعه ى موعود مى آيم نمى دانم = چرامولا، چرا مولا، چرا مولا نمى آيى؟!

دل را براى آمدنت فرش كرده ام = بشتاب اى اميد دل بى قرار من

پنهان مكن جمال خودازعاشقان خويش = خورشيد را براى ظهور آفريده اند

رواق منظر چشم من آشيانه توست = كرم نماى وفرودآ كه خانه خانه توست

وصال او ز عمر جاودان به = خداوندا مرا آن ده كه آن به

هرصبح جمعه ندبه كنان دردعاى صبح = از كردگار خويش تمنا كنم ترا

گر نثار قدم مهدى هادى نكنم = گوهر جان به چه كاردگرم باز آيد

اى منتظران مژده كه آمد گه ديدار = بر بام برآئيد كه شد ماه پديدار

همه هست آرزويم كه ببينم ازتورويى = چه زيان تراكه من هم برسم به آرزوئى

ز عشقت سوختم اى جان كجايى؟ = بماندم بى سرو سامان كجايى؟

اميد آل فاطمه به نرگس است ونرگسش = كه پرزعطراوشود مشام روزگارها

الا غمت قرار من بيا بيا بهار من = كه ريخت برگ وبارمن به فصل انتظارها

اى محترم تر از حرم و مروه و صفا = اى پاك تر ز چشمه زمزم بيا بيا

چقدر منتظرم من، خدا كند تو بيايى = نشسته پشت درم من، خدا كند تو بيايى

اى پادشه خوبان داد از غم تنهايى = دل بى توبه جان آمد وقت استكه بازآيى

كنون كه دامنم ازاشك شوق لبريزست = بيا كه من ز وصال تو كامياب شوم

من و غلامى درگاه مهدى موعود = كه با شنيدن نامش در انقلاب شوم

چند اى روح روان رخ بنمايى تونهان = صبر عشاق سرآمد تو بيا مهدى جان

باز آى و جهان به عدل و داد آراى = تا چند درون پرده پنهانى

گلى از گلشن سرمد آمد = قائم آل محمدصلى الله عليه وآله وسلمآمد

مدعى گويدكه با يك گل نمىآيد بهار = من گلى دارم كه دنياراگلستان

منتظران بهار! بوى شكفتن رسيد = مژده به گلها بريد، يار به گلشن رسيد

لُمْعه مهر ازل، بر در و ديوار تافت = جام تجلى به دست نور ز ايمن رسيد

نامه و پيغام را رسم تكلف نماند = فكر عبادت كه راست؟ معنى روشن رسيد

عشق زراه ازل گَرْدِ اَلَمْ پاك رُفْتْ = خاروخس وَهمِ غير رُفت وبه گلخن رسيد

مطلع همت بلند مزرع اقبال سبز = ريشه به نخل آب داد دانه به خرمن رسيد

زين چمنستان كنون بستن مژگان خطاست = آينه صيقل زنيد ديده به ديدن رسيد

مُردم از اين نو بهار نشئه عمر دوبار = ديده ام ازديده رست دل به دل من رسيد

بيدل!ازاسرار عشق هيچكس آگاه نيست = گاه گذشتن گذشت وقت رسيدن رسيد

اى اشك اى ستاره دريايى = امشب چرا به چشم نمىآيى؟

تا كى تو را از آيينه ها پرسم = اى مركز تمركز زيبايى

چشمم دگر كنار نمى آيد = با گريه جز به شيوه زهرايى

رنگىكه چنگ خلسه زندبردل = كى بوده درحناى شكيبايى

يك موترك نمى خورد اى فرياد = اين بُغض بى مروت خارايى

درد مرا ز دوست لكن پنهان = اىگريه اى نمايش رسوايى

تا كى سراغت ازشب وتب گيرم = اى عشقِ بىغروب اهورايى

اى اتفاق ديدن و جان دادن = وى لحظه بزرگ تماشايى

با اين ضعيف خسته مدارا كن = مولاى من!به حرمت مولايى

مىرسى سپيد به دوشَت،مىشودتمام جهان سبز = پيش روافق در افق سرخ،پشت دركران به كران سبز

خاكِ زير پاى تو روشن ، باد با نگاه تو آتش = مىشود به وقف وضويت چشمه چشمه آب روان سبز

ابر مى رسى كه ببارى بر مزار گمشده گل = در نگاهت آينه جارى مى شود زمين و زمان سبز

درهجوم وحشى ناقوس مىرسى به دست تو فانوس = بازهم به گوش درختان مىرسد صداى اذان،سبز

تا در آسمان ولى سرخ مىوزد به نام تو شعرى = مى شود به رنگ درختان ناگهان قيام زبان سبز

شعله مىزنى گل خورشيد از همان كرانه شرقى = درپى ات روانه چودريا لشكرى درفش ونشان سبز

عرشى من! وه چه دور است آسمانت از زمين = لحظه اى يك چند پايين را نگر بالا نشينم!

شاخه هايت دو، اما كاش مىشد كاش مىشد = يك سبد خورشيد از سرشاخه مِهرت بچينم

پاي كوبى مى كند بر خاك باران ستاره = شانه وقتى مى تكانى ، آسمان هفتمينم

درمنِ من ميل پروازى است اينجا چون غبارى = مى نشينم تا تو را يك روز طوفانى ببينم

كى مىآيى؟ جاده مىگويد كه روزىخواهد آمد = من همين جا تا قيامت هم كه باشد مى نشينم

ما هم سفر چلچله تا باغ بهاريم = اين حجم پرازفاصله را تاب نداريم

بى تو همه زرديم وخزان گشته وبا تو = همسايه ديوار به ديوار بهاريم

چون رودبه دنبال تواى آبى بى مرگ = گرم سفرى سرخ ازاين بندوحصاريم

ديروز دچار «نكند» بود دل ما = با«باكىازآن نيست»كنون راهسپاريم

در روشنى آب و نگاه تر باران = دنبال تو هستيم كه ما در پىِ ياريم

تويى كه نام تو راز قيام درياهاست = مشهود زلف تو خيرالانام درياهاست

چه روزگار بخواهد،چه نه،به هرصورت = خراج چشم تو آب تمام درياهاست

هزار و يك افق باز پيش رو داريم = در انتظار تو بودن مرام درياهاست

صداى آينه ات مىرسد كه آب وسراب = به طورحتم حلال وحرام درياهاست

كدام جمعه؟ همين جمعه؟ جمعه اى ديگر؟ = بيا كه وقت جواب سلام درياهاست

از آفتاب ظهور تو موج موج غزل = مدام وردِ لبِ نقره فام درياهاست

مرا توفرصت شعرى وشعر فرصت عشق = كلام جنگل وباران كلام درياهاست

چورودهاى جهان حرف آخرم اين است = منم كسى كه امامم امام درياهاست

ايمان بياوريم به آغاز فصل سبز = تا بشكند شكوفه اعجاز فصل سبز

از زرد بى ترانه اكنون سفر كنيم = تا درك شاعرانه آغاز فصل سبز

باور كنيم باور فرداى عشق را = دربيت بيتِ شعرِ غزلسازِفصلِ سبز

در باور دوباره اين شاخه هاى خشك = بيدار شو صميمتِ رازِ فصلِ سبز

پر كرده ايم دفتر احساس خويش را = ازواژه هاى ناب،هم آواز فصل سبز

در انتظار ديدنت اى گل نشسته يم = ما در كنار پنجره باز فصل سبز

تا دستهاى جدايى كوتاه گردد سرانجام = شمشيرهاى شكسته!آخريكى خواهد آمد

تا تيره شام بلند يلدا بسوزد، سحر از = ققنوسهاى خجسته آخر يكى خواهد آمد

آه اى زمين شقاوت از ابرهاى شفاعت = پيوسته پُريا گسسته آخر يكى خواهد آمد

زين بيش درچشمهايش دستى غزل مىرميدند = از آن غزالان رسته آخر يكى خواهد آمد

مثل روز اول زمين بوى بوتراب مى دهى = بوى شاخه هاى زرد نور بوى آفتاب مى دهى

طاقه طاقه آسمان عزيز ، سهم شانه ستبر تو = اى پر از طلوع روشنى، بوى التهاب مى دهى

شق هاى پاره پاره ام فكر صبحتى دوباره ام = دست هاى خواهش مرا بازكى جواب مىدهى؟

رد قصه هاى مشرقى اى نسيم آخر الزمان = هان چرا تو اينقدر مرا دست اضطراب مى دهى

ذوالجناح ايستاده است علقمه به علقمه عطش = شط آتش است ذوالفقار اسب را شتاب مىدهى

سبزپوش مهربان براى صبح آرزو دميده است = خواب ديده ام كه مىرسى عشق راجواب مىدهى

در طلب خورشيد - كميته علمى اجلاس - الصفحة ٢٣ - عصر ظهور

در زمان « مهدى » امتم از نعمتى برخوردار مى شوند كه هرگز مانند آن نصيبشان نشده بوده; آسمان فراوان بر آنان مى بارد و زمين، هر روئيدنى كه دارد از دل خود خارج مى كند.

٦ ـامام على (عليه السلام):لَوقَد قامَ قائِمُنا لاَنْرَلَتِ السَّماءُ قَطْرَها، وَ اَخْرَجَتِ الاَْرْضُ نَباتَها، وَ لَيَذْهَبُ الشَّحناءُ مِن قُلُوبِ الْعِبادِ.[١]

اگر« قائم»ما قيام كند،آسمان باران خود را نازل مىكند و زمين گياهانش را مىروياند وكينه و نفرت از دل بندگان زايل مىگردد.

٧ ـ امام باقر (عليه السلام): اِذا قامَ قائِمُنا وَضَعَ يَدَهُ عَلى رُؤُسِ الْعِبادِ فَجَمَعَ بِهِ عُقُولَهُمْ وَ اَكْمَلَ بِهِ اَخْلاقَهُمْ.[٢]

وقتى « قائم » ما قيام كند، دست بر سر بندگان خدا

[١]ـ منتخب الأثر، ص ٤٧٤; موسوعه احاديث امير المؤمنين (عليه السلام) ـ الجزء الاول ص ٣٦٧.

[٢]ـ بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٣٦.