درمان گری با قرآن - حسین انصاریان - الصفحة ٣٦ - ميل به ستمكار، موجب شركت در ستمكاريهاى او

قرآن به آن‌ها جواب مى‌دهند، شما به بودنِ ظالم ميل داشتيد. شما بر اساس ميلتان، در گناهانى كه از ناحيه آن ظالم صادر شده، شريك هستيد. حتى تا اين جا خدا به ما اجازه نداده كه با ستمكاران همكارى باطنى و قلبى داشته باشيم.

اين قطعه از زيارت حضرت سيدالشهداء (ع) همين درس را به ما مى‌گويد: «لَعَنَ اللهُ امَهَ اسْرَجَتْ وَ الْجَمَتْ وَ تَنَقَبَّتْ لِقِتَالِكَ يَا ابَا عَبْدَالله!»: لعنت خداوند بر كسانى كه اسب را زين كردند كه به كربلا بيايند و تو را بكشند. كارى براى‌شان پيش آمد، نيامدند. اصلًا نه كربلا را ديدند و نه در ميان دشمن بودند، نه دست به اسلحه بردند، نه حرفى به كسى زدند، فقط در دلشان گذشت؛ آمدنشان محقّق نشد، و اگر آمدنشان محقّق مى‌شد، آن‌ها هم جزء قاتلين حساب مى‌شدند.

خيلى بايد ما مواظب دلمان باشيم كه هرجا خواست نرود. به هر كس دلش خواست، به هرجا، به هر قيافه، دلش خواست، رو نكند؛ هر كسى را دلش خواست، دوست نداشته باشد. قرآن مجيد علناً گناه را به قلب نسبت مى‌دهد: «فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ.».[١] اين‌

[١] ١. بقره: ٢٨٣.