چهار نعمت قرآن، پيامبر، اهل بيت، عقل - حسین انصاریان - الصفحة ٧ - نعمتقرآن

كتاب موعظه است. واعظ اين موعظه كيست؟ خداوند. دلسوزتر از اين واعظ در عالم كيست؟ هيچ كس. اين يك هدف قرآن است. من اگر اهل شنيدن موعظه نباشم، چه كسى هستم؟ حكماى الهى مى‌گويند، موجودى به علاوه صفر. آيا من در اين صورت، در صفر مى‌مانم و يا پايين‌تر هم مى‌روم؟ حكما مى‌گويند، نه. پايين‌تر هم تا بى‌نهايت صفر مى‌روى تا جايى كه انسانى كه فرارى از موعظه است، اين قدر پوچ مى‌شود كه پروردگار مى‌گويد، در قيامت براى سنجش اعمال او، هيچ ترازويى برپا نمى‌كنم؛ چون او هيچ چيزى نيست.

«وَ شِفَاءٌ لِمَا فِى الصُّدُور»[١]: قرآن داروخانه پروردگار است و داروهاى خوبى هم دارد. جايى ديگر، داروهايى سالم‌تر و مؤثرترى مانند اين داروخانه را ندارد. به خدا قسم، كسى كه با قرآن در ارتباط باشد، چون قرآن داروست، حسود نيست؛

[١] ١. همان.