مالك اشتر در روز روشن ديد كه كنار درختى على (ع) تك و تنها نشسته و زار زار دارد گريه مى‌كند. گفت: على جان! براى چى گريه مى‌كنى؟ فرمود: از دست مردم، به اندازه ريگ‌ها و تك تك پشم‌هايى كه روى بدن گوسفندان است، به من ظلم شده است. دلم را آب كرديد، خدايا! من را بگير. مالك! امان از

دست مردم، زبان مردم، قضاوت مردم، تهمت مردم، سستى مردم.