رساله احكام جوانان(دختران) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٩ - قيام

مسأله ٢٤٦- مستحب است نمازگزار موقع گفتن تكبيرةالاحرام و تكبيرهاى بين نماز، دستها را تا مقابل گوشها بالا ببرد (كف دستها رو به قبله باشد).

قيام‌

مسأله ٢٤٧- قيام؛ يعنى ايستادن. نمازگزار بايد تكبيرةالاحرام و قرائت را در حال قيام و آرامش بدن بخواند.

مسأله ٢٤٨- اگر ركوع را فراموش كند و بعد از قرائت به سجده برود و قبل از وارد شدن به سجده يادش بيايد، بايد برخيزد و بايستد سپس به ركوع برود و پس از آن سجده‌ها را بجا آورد (اين همان قيام متّصل به ركوع است).

مسأله ٢٤٩- نمازگزار بايد موقع ايستادن هردو پا را بر زمين بگذارد، ولى لازم نيست سنگينى بدن روى هر دو پا مساوى باشد.

مسأله ٢٥٠- در موقع قيام نبايد بدن و پاها را حركت دهد و به طرفى خم شود يا به جايى تكيه كند، ولى اگر از روى ناچارى باشد، مانعى ندارد.

مسأله ٢٥١- اگر پاها را بيش از اندازه گشاد بگذارد بطورى كه از شكل ايستادن بيرون رود نمازش باطل است، مگر اين‌كه ناچار باشد.

مسأله ٢٥٢- كسى كه به هيچ وجه حتّى با تكيه كردن بر عصا يا ديوار نتواند ايستاده نماز بخواند، بايد نشسته، رو به قبله نماز بخواند، و اگر نشسته هم نتواند، بايد خوابيده بخواند. نخست به طرف راست رو به قبله و اگر نمى‌تواند روى طرف چپ و اگر نمى‌تواند به پشت بخوابد و صورت و