رساله احكام جوانان(دختران) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٨ - فرق بين رُكن و غير رُكن

احكام واجبات نماز

نيّت‌

مسأله ٢٤٠- نمازگزار، از آغاز تا پايان نماز، بايد بداند چه نمازى مى‌خواند و بايد آن را براى انجام فرمان خداوند عالَم بجا آورد.

مسأله ٢٤١- به زبان آوردن نيّت در نماز و ساير عبادات، لازم نيست، ولى چنانچه به زبان هم بگويد اشكال ندارد.

مسأله ٢٤٢- نماز، بايد از هر گونه ريا و خودنمايى به دور باشد، يعنى نماز را تنها براى انجام فرمان خداوند بجا آورد و چنانچه تمام نماز يا قسمتى از آن، براى غير خدا باشد، باطل است. همچنين اگر قصد او خدا و ريا هر دو باشد باز هم باطل است.

مسأله ٢٤٣- كسى كه شك دارد زمان و مهلت خواندن نماز واجب تمام شده يا نه مى‌تواند به نيّت «ما فى الذمّه» (يعنى آنچه وظيفه اوست) بخواند.

تكبيرةالإحرام‌

مسأله ٢٤٤- همانگونه كه گذشت نماز با گفتن «اللَّهُ اكْبَرُ» آغاز مى‌شود و به آن «تَكْبيرَةُ الإِحرام» مى‌گويند (چون با همين تكبير است كه بسيارى از كارها كه قبل از نماز جايز بوده، بر نمازگزار حرام مى‌شود، مانند خوردن و آشاميدن، خنديدن و گريستن و سخن گفتن).

مسأله ٢٤٥- «اللَّهُ اكْبَرُ» مانند ساير ذكرهاى نماز و حمد و سوره بايد به عربى صحيح گفته شود و عربى غلط يا ترجمه آن كافى نيست.