نشریه حوزه - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ١ - سرمقاله

( ٣ )

امام عطر و بويى داشت دل انگيز رنگ و خويى داشت سرور آفرين.

ضرباهنگ سخنان او قلبها را به تپش در مى آورد.

او با تمامى روح در پَسِ سخن خود ايستاده بود و نَفَسِ خويش را بر تمامى گستره واژگان دميده بود.

در پَسِ هر واژه حضور داشت و با آن زندگى كرده بود و جان و قلب تپنده اش به واژه ضربان سيلان خون و حيات بخشيده بود.

اين بود كه قلبها را به تپش در آورد شور و نشور آفريد خون و حيات به كالبدهاى فسرده بخشيد زندگى ها را از نو ساخت و زندگى نوينى را بر جام جانها ريخت.

او خورشيد بى غروب است نداى او صلاى او همه گاه و هميشه تا ماه و خورشيد بر زمين و زمينيان مى تابند تا آسمان سقف و زمين فرش است پژواك خواهد داشت. زبان او زبان وحيانى بود واژگان او واژگان سبحانى نه وحى را غروبى است و نه سبحان را.

ييك صدمين سال طلوع او در مشرق جانها در آغازين دقايق سال به نام او آذين بسته