نشریه حوزه - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ١ - سپيده گشاى انقلاب

( ٣ )

ناب مى انديشيد و ذهنى چو آيينه شفاف و رخشان داشت.

بر دِل آيينه ذهنِ او هيچ غبارى ننشسته بود.

ذهن شفاف و آيينه گون خود را بر هر كجا كه مى تاباند عين حقيقت را فرا مى نمود و باز مى تاباند. هيچ گاه در تاريكيها فرونماند و بر سر دو راهيها حيران نشد و راه از بى راه به كمك انديشه و خِرَد ناب باز مى شناخت و سبك بال و بى دغدغه چشم به افقهاى روشن مى دوخت و شاداب راه مى پيمود.

انديشه اش مركب راهوار بود و او را از سنگلاخ و پستى و بلنديهاى دشوار گذر پيچ وخمهاى خسته كننده به آسانى بَر مى كند و به شاهراه حقيقت مى رساند.

راه امام را اين گونه گزيد نه مهرورزانه.

راه امام را با چراغ خِرَد از دهها راه كه فرا رويش بود يابيد و بر آن گام نهاد.

هر چه در اين راه پيش مى رفت به ژرفا و گستره آن بيش تر پى مى بُرد و به امام كه گشاينده اين راه روشن در عصر حاضر بود بيش از پيش