نشریه حوزه - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ١ - سرمقاله قرآن سرچشمه تمدن اسلامى
 دير زمانى بود كه از آسمان نور نباريده بود و بر دشت دلها آن فرشته رحمت بال به پرواز نگشوده بود. از آسمان سياهى مى باريد و از زمين تباهى مى روييد. نه در آسمان ستاره اى سوسو مى زد و نه در زمين چشم چشمه اى پلك مى گشود. پليدى و كينه سينه ها را انباشته بود. همه به هم كينه مى توزيدند. دلها از كينه مالامال بود بى هيچ روزنى به مهر و مهرورزى و رحمت. آغوشها سرد بود و دستها بى مهر و بخشش. قلبها سنگ بود و چشمه ها خشك. زمين بى رويش و آسمان بى بارش و ابرها نازا و بادها سوزان مسموم و ويران گر. غم بود كه مى باريد مرگ بود كه اژدهاگون دهان مى گشود. منشورى نبود كه زندگى با آن تراز شود. شمشيرها و نيزه ها خنجرهاى آخته و بازو و زور پهلوانان قبيله ها هم تراز بودند و هم شاقول. براى آب و نان براى ادامه زندگى بسان كركسها به جان هم مى افتادند و آن گروه كه در اين آوردگاه چيره مى شد و با درّندگى تمام گروه دشمن را شكم مى دريد شايستگى مى يافت حكمرانى كند و بر ديگران مهتر باشد و سرور. |