نشریه معرفت - موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره) - الصفحة ١ - سرمقاله

شهوت سياست و سياستِ شهوت!

الف) شهوت در لغت و اصطلاح به معناى ميل است و متعلَّق اين ميل، گاهى زر است و ثروت، گاهى شكم است و شهرت و گاهى قدرت است و سياست، و مى تواند بندگى خدا باشد و عبادت.

سياست در لغت به مبناى تدبير و مديريت يك جامعه است; چه جامعه اى خُرد و كوچك و چه اجتماعى بزرگ و كلان. امّا در اصطلاح، سياست ـ مع الأسف ـ با معنايى از مكر و فريب و حيلت همراه و ممزوج شده است; چه اين كه كسانى همچون ماكياول (١٥٢٧ ـ ١٤٦٩، Machiavell) سياست را چيزى جز حقّه بازى و فريبكارى و مردم فريبى نمى دانند!

ب) سياست، قدرت و شهرت مى آورد و اين هر دو، مطبوع و مطلوبِ ذائقه حيوانىِ آدمى است. سياست، وقتى حقيقتاً انسانى است كه در راستاى كمال نهايى آدمى اعمال شود و چونان ابزار براى رسيدن به كمال بدان نگريسته شود. شهوتِ سياست نيز همچون ساير شهوات، ممكن است آدمى را بر زمين كوبد و نه تنها شخص، بلكه جامعه اى را در سراشيبى سقوط و انحطاط اخلاقى قرار دهد. اديان الهى و كتب آسمانى آمده اند تا شهوت سياست را همچون ساير شهوات، تعديل كنند و در راستاى قرب الهى و كمال حقيقى انسان ها از آن بهره برگيرند. انبياى عظام الهى و پيشوايان معصوم(عليهم السلام) براى تدبير اميال و هدايت غرايز و سياستِ شهواتِ آدميان پا به عرصه سياست و حكومت نهادند، نه از سرِ شهوتِ سياست و سائقه قدرت! و اين مهم، همان نكته اى است كه امروز از سوى بسيارى از سياستمداران ما مورد غفلت قرار گرفته است.

ج) سياستِ شهوت، به معناى تدبير و هدايت و مديريتِ اميال و غرايز و شهواتِ انسان هاست. و درست به همين معناست كه در زيارت جامعه، خطاب به امامان معصوم(عليهم السلام) مى گوييم: «اَنتُم ساسَةُ العِباد»; شما سياستمدارترين بندگانِ خداييد. تلاشِ پيشوايان معصوم(عليهم السلام) براى كسب قدرت و نيل به حكومت از اين حيث نبود كه صرفاً به منصبى دست پيدا كنند، بلكه هدف آن ها اين بود كه با ابزار قدرت و حكومت و با اهرم سياست، شهوات و اميال و غرايز مردم را تعديل كنند و در جهت ارزش هاى اخلاقى و انسانى سوق دهند. امروز برخى از سياستمداران ما حرف ها و شعارهايى مطرح مى كنند كه همسو با شهوات و اميال حيوانى مردم به ويژه نسل جوان باشد! و اين همان، شهوتِ سياست است، نه سياستِ شهوت!

پيامبران و پيشوايان معصوم(عليهم السلام)، سياستشان در مسير «عبادت» بود و از اين رو «ساسة العباد» خوانده شده اند.

د) خطر بزرگى كه امروز سياستِ ما را تهديد مى كند اين است كه سياست، هدف شود و ارزش هاى دينى و اخلاقى روزبه روز كم رنگ تر شوند. پاره اى سياستمداران و فيلسوفان سياسى ما، شهوات جنسى و حيوانى را در قالب آزادى، تساهل، تسامح (تلرانس)، توسعه سياسى، اصلاحات و ... تئوريزه كرده، به مغز جوانان ما تزريق مى كنند.

صاحب اين قلم آينده جوانان و نوجوانان اين مرز و بوم را ـ با طرح و اجراى سياست هاى فوق ـ روشن نمى بيند! بلكه مى بيند در آينده اى نه چندان دور، انبوهى از جوانان پاكدل، به دستِ سياست بازانى خودباخته، در مسلخ سكولاريسم و ليبراليسم، ذبحِ اُمانيستى خواهند شد و فطرت پاك و دل هاى الهى و قلوب نازنين آنان در زير انبوهى از محصولات فرهنگ و سياستِ منحط غربى مدفون خواهد شد!! هشدارمان باد.

والسلام سردبير