جز على عليه السلام كه هر بار از پيامبر اجازه مى‌خواست كه با وى به مبارزه برخيزد آن‌حضرت نمى‌دانست كه آيا به شهادت مى‌رسد ويا پيروز مى‌گردد؟ وپيامبر صلى الله عليه و آله نيز نمى‌دانست كه چه اتفاقى خواهد افتاد، لذا دستان خود را بسوى آسمان دراز كرده وفرمود: «بارالها اگر بخواهى مورد پرستش قرارگيرى همه ايمان با همه كفر مبارزه مى‌كند.»

بنابر اين اگر كسى ادعا كند حضرت على عليه السلام با مجد وعظمت ياد شده به بركت دستهاى غيبى بوده است واراده وعزم او نقشى در شخصيت او نداشته، به بيراهه رفته است.

آرى! خداوند بندگان مؤمن خود را در عالم ذر امتحان نموده وامام على عليه السلام ورسول اكرم صلى الله عليه و آله وتمامى انبياء نيز مورد آزمون سخت قرار گرفته ووحدانيت خداوند متعال را پذيرفته‌اند.

چرا بايد به پيامبران و ائمّه اقتدا كرد؟

حال به نتيجه‌گيرى نهائى خواهيم رسيد.

اگر انسان بخواهد در راه امام على عليه السلام گام بردارد وبه اوج وقلّه انسانيت ومعرفت او برسد چه بايد كرد؟

موانع موجود در پيش روى اوج گرفتن در آسمان اراده چه مى‌باشد؟ وچه چيزى مانع تفكر در تحقق خواستهاى ارزشمند مى‌گردد، در حاليكه ما ائمه‌اى مانند على وفرزندانش را داشته ورهبرانى مانند انبياء وفرستادگان خداوند در اختيار داريم.

انسان ذاتاً واز لحاظ فطرى خواسته‌ها واميدهايى دارد