امام على(ع) پيشواى صديقين - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠ - آغاز زندگى
وسر انجام..
واپسين وآخرين سخن امام على عليه السلام پس از ضربت خوردن در محراب مسجد كوفه چنين بود
«فزت وربّ الكعبه»
«سوگند به خداوند كعبه كه رستگار شدم.»
بر اين اساس آغاز شكلگيرى زندگى امام آميخته با ايمان بود وبا الهام از سوره مؤمنون واز كعبه آغاز وسر انجام به آن پيوند يافت.
وبر اين اساس كه تولد امام عليه السلام در درون كعبه بود وزمانى كه با شمشير خيانت به شهادت رسيد در آن لحظههاى سخت، نام كعبه را به زبان آورد تا بدين سان اين آغاز وسر انجام آن با هم پيوند بخورد تا به جهانيان نشان دهد كه راه او از خط رسالت جدا نيست.
به روشنى آشكار است كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله از امام على برتر وافضلتر مىباشد وشخص امام در پاسخ به «الاصبغ بن نباته» كه سؤال نمود آيا تو برترى يا محمد؟
فرمود: «من نوكرى از نوكران محمد هستم.» اين نيز عقيده استوار ما شيعيان است، ولى حضرت على از ويژگيهايى برخوردار گرديده بود، وكسى تا كنون به آنها دست نيافته است.
از آن جمله در دامن پيامبر پرورش وبزرگ شده است وايشان از بدو آغاز زندگى وشخصيتش با تعاليم پيامبر ووحى شكل يافت واين شرف وافتخار نصيب كسى جز حضرت على نگرديده است.
و همچنان اين افتخار تا كنون پا بر جاست، زيرا مسلمانان زمانى كه از آنحضرت ياد مىكنند، مىگويند «كرم اللَّه وجهه» بدين جهت او از