امام على(ع) پيشواى صديقين - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١ - تجلّى مقام ربوبيّت
تجلّى مقام ربوبيّت
تاريكى شهر كوفه را فرا گرفته بود ودر آن شب، كوفه پس از جنگهاى طاقت فرسا خسته وخموش بنظر مىرسيد، مردى دل تاريكى شب را در مى نورديد وبه پيش مىرفت واگر به چهره او خيره مىشديد او را مىيافتيد كه نور خداوندى چهرهاش را منوّر كرده بود، گويا رخسارش تاريكى شب را روشنايى بخشيده است.
به راستى چه انگيزهاى باعث گرديد كه اين مرد تاريكى شب را در نوردد وبا شنيدن نالهاى از حركت بازايستد وبه آه وفغان كودكان يتيم كه گرد مادر خويش ضجه مىكشند، گوش دل بسپارد واز خود سؤال كند اين زن بيوه كه شوى خويش را در جنگ اسلام عليه كفر از دست داده وبه شهادت رسيده است در اين شب ظلمانى چگونه مىخواهد فرزندان يتيم خود را سير كند؟!
امام على عليه السلام بر درب اين خانه مىايستد واجازه مىطلبد تا وارد خانه شود وسپس به اهل آن خانه سلام ودرود مىفرستد، زن به آن