امام على(ع) پيشواى صديقين - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٨ - راز عظمت امير المؤمنين
را شايسته بندگى مىدانست و در پيشگاه او تضرع، بندگى وعبوديت مىكرد.
دل آنحضرت آكنده از عشق الهى ومالامال از رحمت وعطوفت بود.
براين اساس دل سرشار از عاطفه داشت.
سرباز در هنگامه كارزار، بايد عاطفه را كنار گذاشته وخود را مسلح به قدرت وقاطعيت نمايد وبا دشمنان با صلابت وحماسه آفرينى به پيكار بپردازد.
انسان جنگجو در آن شرايط با داشتن روحيه ستيز وجنگاورى مورد مؤاخذه وملامت قرار نمىگيرد. ولى ما مىدانيم كه دل على عليه السلام در جنگ با دشمنان مالامال از احساس وعاطفه مىگرديد واز اينكه چرا دشمنانش بدليل مخالفت با ولايت على عليه السلام وارد جهنم مىشوند دلش اندوهگين وديدگانش پر از اشك مىگرديد.
دل او آميخته با مهر، محبت وصميميت وچنان دوستدار پيامبر خدا بود كه خود را فداى حضرت محمد صلى الله عليه و آله كرده وجان شريف آن حضرت را بارها از گزند دشمن حفظ نمود وخوابيدن او در بستر پيامبر ودفاع از حريم آنحضرت در جنگها، خود بزرگترين دليل از وفادارى اوست.
در باره دومين موهبت الهى يعنى انديشه وعقل روشنگر، صفات مناقب ديگرى سرچشمه مىگيرد مانند علم وانديشه، ژرفنگرى، بصيرت وآگاهى به قرآن، معارف، فقه وديگر ويژگهايى كه به نور عقل