مردمان گردانيده، فرابگيريم. بنگريم تاچه‌اندازه از بينش پر ثمر امام حسين عليه السلام برخورداريم و آنگاه با خود بينديشيم كه آيا همين مقدار كافى است؟! من گمان نمى‌كنم كه صفحه‌اى تازه وافزون برآنچه كه دركتابهاى پيشين آمده، برزندگى امام حسين عليه السلام اضافه‌كرده‌باشم. حتّى‌مى‌توان گفت، سطرى بر آنچه پيش ازاين گفته ونوشته‌اند، نيفزوده‌ام. حتّى گمان نمى‌كنم كه تاكنون كتابى به اين ايجاز، به تمام ابعاد زندگى آن‌حضرت پرداخته باشد. امّا با اين همه بر اين باورم كه نود ونُه در صد از خوانندگان اين كتاب از آنچه در اين مختصر مى‌خوانند، به شگفتى خواهند افتاد. واين خود نشان‌غفلت مسلمانان ازنورى‌است‌كه شديداً امروزه بيش از هر زمان ديگرى بدان نيازمندند.

اينك سخن را كوتاه مى‌كنم تا همگام با هم زندگى شكوهمندانه اين شخصيّت بزرگ اسلام را از نظر بگذرانيم.

محمّدتقى مدرّسى‌