امام حسين كه از خوش خلق ترين و گرامى نسب ترين مردمان بوده‌اند، بهترين و والاترين شيوه‌ها بوده و آنان با اين شيوه بخوبى مى‌توانسته‌اند فضايل اخلاقى و صفات پسنديده را در درون انسان رشد و پرورش دهند.

بنابر اين آيا مى‌توان در باره دست پرورده شخص رسول اللَّه صلى الله عليه و آله، (امام حسين عليه السلام) و نيز پدر و مادر وى كه آنان هم از دست پروردگان پيامبر بوده‌اند به گمان و ترديد افتاد؟

آيا نبايد به اين سخن خداوند در قرآن قانع شد كه فرموده است:

(بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانِ* فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ* يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ) [١].

«اوست كه دو دريا را به هم آميخت و ميان آن دو دريا برزخ و فاصله‌اى است كه تجاوز به حدود يكديگر نمى‌كنند. الا اى جن و انس كدامين نعمتهاى خدايتان را انكار مى‌كنيد. از آن دو دريا، لؤلؤ و مرجان بيرون آيد.»

مقصود از دو دريا، يكى درياى نبوّت است كه منبع آن از جانب پيامبر صلى الله عليه و آله، حضرت فاطمه زهرا عليها السلام مى‌باشد و ديگرى درياى وصايت است كه از طرف على عليه السلام نشأت مى‌گيرد. اين دو دريا چون با يكديگر در آميزند، بديهى است كه لؤلؤ (حسن) و مرجان (حسين) از آن بيرون خواهند آمد.

اين وراثت پاكتر و برتر از آن چيزى است كه تصور مى‌شود هيچ گاه نمى‌توان آن را از تربيت جدا دانست. تربيت امام حسين با تربيت‌

[١] - سوره الرحمن، آيه ٢٠- ٢٤.