٢- در همين زمينه نوشته‌اند كه معاويه مالى را ميان سران و بزرگان تقسيم كرد. چون بار برها مالهاى تقسيم شده را به صاحبانشان رساندن، حاضران در بارگاه معاويه و در حضور وى در باره كسانى كه اين اموال ميان آنان پخش شده بود، سخن گفتند تا آنكه به گفتگو در باره امام حسين عليه السلام پرداختند. پس معاويه گفت: حسين اين مال را نخست در ميان يتيمان كسانى كه در ركاب پدرش در صفين كشته شدند، پخش مى‌كند و اگر چيزى از آن باقى ماند، بدان شتر مى‌كشد و شير مى‌نوشاند. [١]

معاويه از سَرسخت‌ترين دشمنان امام حسين عليه السلام بود. امّا با اين وصف در چنين مواردى هيچ چاره‌اى نداشت مگر آنكه به بزرگى و بخشندگى آن‌حضرت اعتراف كند!

حضرت تا آنجا در بزرگوارى و بخشندگى پيش رفته بود كه حتى دشمن دروغگويش كه از كشتن هيچ بى گناهى باك نداشت و با كوچكترين اتهامى آنها را از ميان مى‌برد و حتى كسانى همچون على عليه السلام سرور پاكان و امام حسن را از سر راه خود برداشت. بر بالاى منبر مى‌رفت و از فضايل امام حسين سخن مى‌گفت و آن‌حضرت را مى‌ستود!!

٣- آن‌حضرت براى ترغيب مردم به جود و سخاوت اين اشعار را مى‌خواند:

- چون دنيا به تو بخشيد تو نيز همه آن را پيش از آنكه از بين برود، بر مردم ببخش.

[١] - أبو الشهداء- عباس محمود عقّاد.