احكام زكات و فقه صدقات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٨ - حديث شريف

٣- امام صادق عليه السلام فرمود:

«ذرّيّة الرجل المسلم إذا مات يُعطون من الزكاة والفطرة كما كان يُعطى أبوهم حتّى يبلغوا

، فإذا بلغوا وعرفوا ما كان أبوهم يعرف اعطوا

، وإن نصبوا لم يُعطوا» [١]

. «به فرزندان مرد مسلمان، در صورتيكه او بميرد، از زكات و فطريّه داده مى‌شود، چنانكه به پدر آنان داده مى‌شد، تا زمانى كه آنان به سنّ بلوغ برسند و موقعى كه به بلوغ رسيدند و شناختند آنچه را پدرشان مى‌شناخت (معرفت به مقام ايمان و ولايت پيدا كردند) باز هم زكات داده مى‌شوند، امّا اگر ناصبى شدند، زكات به آنان پرداخت نمى‌گردد.»

٤- در حديث ديگرى نيز از امام صادق عليه السلام آمده است:

«مَنْ زعم أنّ اللَّه يجبر عباده على المعاصي أو يكلّفهم ما لا يطيقون فلا تعطوه من الزكاة شيئاً» [٢]

. «كسى كه ادّعا كند خداوند بندگانش را به گناهان مجبور مى‌كند يا آنان را به غير مقدور و مافوق طاقت‌شان مكلّف مى‌گرداند، چيزى از زكات به او ندهيد.»

٥- امام عليه السلام فرمود:

«خمسة لا يُعطون من الزكاة شيئاً: الأب‌

، والامّ‌

، والولد

، والمملك‌

، والمرأة

، وذلك إنّهم عياله لازمون له» [٣]