احكام زكات و فقه صدقات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٢ - اوّل و دوّم- فقير و مسكين
نگيرد زيرا مىتواند با فروختن مقدار اضافه بر نياز، زندگى خود را تأمين كند.
٧- فقيرى كه مىتواند شغل و صنعتى ياد بگيرد كه زندگىاش را تأمين كند، بنابر احتياط واجب بايد ياد بگيرد و بر زكات متّكى نباشد ولى در مدّت زمانى كه مشغول يادگرفتن است، اگر در عرف فقير محسوب شود هر چند با عدم توانايى قرض گرفتن، مىتواند زكات بگيرد.
٨- اگر فقير شغل يا كار فنّى دارد كه مىتواند او را بىنياز گرداند امّا وسايل مورد نياز كار از قبيل: جا و ابزار و دستگاههاى لازم را ندارد، جايز است زكات بگيرد و بهتر اين است كه آن مقدار زكات بگيرد كه با آن بتواند وسايل كار تهيه كند بخصوص در صورتيكه مبلغ مورد نياز كمتر از مخارج سالانه او باشد بلكه دراين حالت، احوط نيز همين است.
٩- كسى كه ادّعا مىكند فقير است اگر راست و دروغ او را مىدانيم، طبق آن با او رفتار مىكنيم ولى اگر نمىدانيم پس چنانچه قبلاز اين فقير بوده، جايز است اكنون نيز از زكات داده شود و اگر قبلًا بىنياز بوده يا اينكه وضعيّت قبلى او براى ما ناشناخته باشد اقوى اين است كه اگر ظاهر حالش موجب شك و اتهام مىشود، دادن زكات به او جايز نيست تا اينكه درباره او تحقيق شود و به فقير بودن او اطمينان عرفى حاصل گردد امّا اگر ظاهر حال او موجب شك و اتهام نمىشود مىتوان بنابر اقوى بدون بحث و تحقيق از حال او به او زكات داد.