احكام زكات و فقه صدقات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٨ - حديث شريف

٥- امام صادق عليه السلام درباره مردى كه زكاتش را به كسى به اعتقاد اينكه او فقير است مى‌دهد امّا بعد در مى‌يابد كه او فقير نبوده است، فرمود: «كفايت نمى‌كند.» [١]

٦- سعيد بن غزوان مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: به يك مرد چه مقدار از زكات داده شود؟ فرمود:

«اعطهِ من الزكاة حتّى تغنيه» [٢]

. «از زكات آنقدر به او بده كه بى‌نياز شود.»

٧- ابو بصير مى‌گويد: به امام باقر عليه السلام گفتم: كسى از اصحاب ما از گرفتن زكات خجالت مى‌كشد آيا جايز است به او از زكات بدهم ولى به او نگويم كه زكات است؟ فرمود:

«به او بده، و نامى از زكات نبر، و مؤمن را خوار نكن.» [٣]

٨- عبدالرحمن بن حجّاج مى‌گويد از امام ابوالحسن عليه السلام پرسيدم درباره مردى كه عارف (شيعه) و فاضل بوده و فوت كرده است و دَيْنى بر ذمّه او باقى مانده است، او نه اهل فساد بوده و نه اسراف و نه به سؤال كردن از ديگران (دست نياز دراز كردن) معروف بوده است، آيامى شود با دادن هزار و دو هزار از زكات، بدهى او را ادا نمود؟ امام فرمود: آرى.» [٤]