احكام زكات و فقه صدقات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٧ - حديث شريف

كار دارد. پس گفته شد: معناى اين سخن چيست؟ فرمود: براى آنان كه مى‌توانند خود را از خوردن صدقه و زكات نگهدارند، گرفتن آن براى آنان جايز نيست.»

٣- يونس بن عمّار مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى‌فرمود:

«تحرم الزكاة على من عنده قوت السنّة

، ويجب الفطرة على من عنده قوت السنة» [١]

. «براى كسى كه مخارج سال خود را دارد زكات حرام است، و بر كسى كه مخارج سال خود را دارد، دادن زكات فطره واجب است.»

٤- ابوبصير بر امام صادق عليه السلام وارد شد و گفت: ما دوستى داريم كه خانه‌اى دارد به ارزش چهار هزار درهم و كنيزى دارد و غلامى دارد كه با شتر آب مى‌كشد كه هر روز به استثناى علف شتر، بين دو تا چهار درهم درآمد دارد و زن و فرزند نيز دارد آيا مى‌تواند زكات بگيرد؟ امام فرمود: «بلى، ابو بصير گفت: با اين دارائى و درآمد؟ امام فرمود:

اى ابومحمّد! آيا مى‌گوئى كه به او امر كنم كه خانه‌اش را بفروشد كه عامل حفظ آبرو و زادگاه او است، يا اينكه امر كنم خدمتكارش را كه او را از گرما و سرما نگهميدارد و باعث حفظ آبروى او و خانواده‌اش مى‌شود بفروشد، يا اينكه غلام و شترش را كه امرار معيشتش به وسيله آنها است بفروشد؟ او زكات مى‌گيرد و زكات براى او حلال است، نه خانه‌اش را بفروشد و نه غلامش را و نه شترش را.» [٢]