احكام زكات و فقه صدقات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٦ - حديث شريف

بدهند و مؤمن هم هستند. خداوند براى آنان سهمى از زكات قرار داده تا كفّاره خود را بدهند.

امّا «غارمين» كسانى هستند كه مديون هستند و در طاعت خدا و بدون اسراف، بدهكار شده‌اند و بر امام واجب است كه بدهى آنان را ادا كند و با مال صدقات و زكات بند بدهكارى را از آنان بگسلد.

امّا «فى سبيل اللَّه» (در راه خدا) افرادى هستند كه به جهاد مى‌روند و چيزى ندارند كه با آن خود را تقويت كنند يا گروهى از مؤمنان كه چيزى ندارند كه به حجّ بروند يا بطور كلّى همه راههاى خير، فى سبيل اللَّه است و بايد امام از زكات به آنان بدهد تا براى حجّ و جهاد، توان پيدا كنند. امّا «ابن السّبيل» كسانى هستند كه در راه وامانده‌اند يعنى در سفر اطاعت از خدا هستند امّا در حين سفر مال خود را از دست مى‌دهند. بر امام لازم است كه با مال زكات آنان را به سرزمين و وطن‌شان بازگرداند.» [١]

٢- امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد:

«لا تحلّ الصدقة لغني‌

، ولا لذي مرّة سوي‌

، ولا لمحترف‌

، ولا لقوي».

فقيل: ما معنى هذاآية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، احكام زكات و فقه صدقات - قم، چاپ: اول، ١٣٨١.

ظ( قال: «لا يحلّ له أن يأخذها وهو يقدر على أن يكفَّ نفسه عنها» [٢]

. «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: گرفتن زكات نه براى بى‌نياز جايز است و نه براى افراد نيرومند سالم ونه كسى كه شغل وحرفه دارد وكسى كه توانايى‌