احكام زكات و فقه صدقات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٤١ - قضا را تغيير مىدهد

مى‌داد كه براى خانواده خود ببرند و هيچگاه غذايى ميل نمى‌كرد مگر اينكه به اندازه آن صدقه مى‌داد.» [١]

٢١- سفيان بن عيينه مى‌گويد:

زهرى، در يك شب سرد بارانى، امام على بن الحسين عليه السلام را ديد كه در پشت خود آرد و هيزم دارد و راه مى‌رود. زهرى گفت: اى پسر رسول خدا! اين چيست؟ فرمود:

«مى‌خواهم به سفرى بروم، و توشه سفر را آماده كرده و به مكان امنى مى‌برم.»

زهرى گفت: بگذار غلامم براى شما ببرد. حضرت امتناع ورزيد.

زهرى گفت: من بجاى شما مى‌برم، مقام شما بالاتر از اين است.

على بن الحسين عليه السلام فرمود:

«ولى من خود را بالاتر نمى‌دانم از چيزى كه مرا در سفرم نجات مى‌دهد و وارد شدنم را به آنجا كه مى‌خواهم، نيكو و آسان مى‌گرداند. ترا به خدا كه به دنبال كارت برو ومرا بحالم بگذار.»

زهرى رفت، امّا بعداز چند روز به امام گفت: اى پسر رسول خدا! از آن سفرى كه ياد مى‌كردى اثرى نمى‌بينم؟ فرمود:

«بلى زهرى! آنچه تو گمان كردى نيست. اين سفر مرگ است كه براى آن آماده مى‌شدم. آماده شدن براى مرگ با اجتناب از حرام و بخشش و كار خير است.» [٢]