احكام زكات و فقه صدقات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠ - حديث شريف
«خداوند متعال زكات را قرين نماز قرار داده و فرموده: (وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ) پس هر كس نماز را برپا دارد امّا زكات ندهد مثل اين است كه نماز را هم برپا نداشته است.» [١]
٥- بازهم امام باقر عليه السلام فرمود:
«هيچ بندهاى نيست كه زكات مالش را ندهد مگر اينكه خداوند در روز قيامت، مارى از آتش را مأمور مىسازد كه بر گردن او حلقه زده و به گوشت بدن او نيش بزند تا زمانى كه خداوند از حساب فارغ شود و اين همان قول خداوند است كه فرمود:
(... سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ...) [٢] (بزودى در روز قيامت، آنچه را نسبت به آن بخل ورزيدند، مانند طوقى به گردنشان مىافكنند).» [٣]
٦- از امام باقر عليه السلام روايت شده است كه فرمود:
«پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در مسجد نشسته بود كه فرمود: فلانى بلند شو! فلانى بلند شو! فلانى بلند شو! فلانى بلند شو! تا اينكه پنج نفر را بلند كرده و از مسجد بيرون نمود و فرمود: از مسجد ما خارج شويد و در آن نماز نخوانيد در حاليكه شما زكات را پرداخت نمىكنيد.» [٤]
[١] - وسائل الشيعه، ج ٦، كتاب الزكاة، باب ٣، ابواب ما تجب فيه الزكاة، ص ١١، حديث ٢.
[٢] - سوره آل عمران، آيه ١٨٠.
[٣] - همان، حديث ٣.
[٤] - وسائل الشيعه، ج ٦، كتاب الزكاة، باب ٣، ابواب ما تجب فيه الزكاة، ص ١٢، حديث ٧.