در اصل مضروب بود (مفرد مذكّر بود) خواستيم مفرده مؤنّث بنا كنيم تاء منوّنه كه علامت تأنيث اسم بود در آخرش درآورديم و ماقبل تاء را فتحه داديم مضروبة شد.

و آن [مضروبة] يك لفظ است به‌جاى سه معنى چنانكه گويى:

هى مضروبة، و انت مضروبة، و انا مضروبة، يعنى اوست يك زن زده شده، و تويى يك زن زده شده، و منم يك زن زده شده.

مضروبتان: يعنى دو زن زده شده. صيغه تثنيه مؤنّث است از اسم مفعول.

اصلش مضروبة بود، (مفرد بود) خواستيم تثنيه بنا كنيم، الف كه علامت تثنيه بود با نون عوض تنوين در آخرش درآورديم مضروبتان شد.

و آن [مضروبتان‌] يك لفظ است به‌جاى سه معنى چنانكه گويى: هما مضروبتان، و انتما مضروبتان، و نحن مضروبتان، يعنى ايشانند دو زنان زده شده، و شماييد دو زنان زده شده، و ماييم دو زنان زده شده.

مضروبات: يعنى گروه زنان زده شده.

در اصل مضروبة بود (مفرد بود) خواستيم جمع بنا كنيم، الف و تاء كه علامت جمع مؤنّث بود در آخرش درآورديم مضروبتات شد. تاى اوّل دلالت مى‌كرد بر تأنيث و تاى ثانى هم دلالت مى‌كرد بر جمع و

جامع المقدمات (جامعه