را، آن سه كه مذكّر را بود: لا تضرب، لا تضربا، لا تضربوا، و آن سه كه مؤنّث را بود: لا تضربى، لا تضربا، لا تضربن، و آن دو كه حكايت نفس متكلّم را بود: لا أضرب، لا نضرب.

و از جحد نيز چهارده وجه بازمى‌گردد: شش مغايب را بود و شش مخاطب را و دو حكايت نفس متكلّم را، آن شش كه مغايب را بود:

سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: لم يضرب، لم يضربا، لم يضربوا، و آن سه كه مؤنّث را بود: لم تضرب، لم تضربا، لم يضربن، و آن شش كه مخاطب را بود: سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: لم تضرب، لم تضربا، لم تضربوا، و آن سه كه مؤنّث را بود: لم تضربى، لم تضربا، لم تضربن، و آن دو كه حكايت نفس متكلّم را بود: لم أضرب، لم نضرب.

و از نفى نيز چهارده وجه بازمى‌گردد: شش مغايب را بود و شش مخاطب را و دو حكايت نفس متكلّم را، آن شش كه مغايب را بود:

سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: لا يضرب، لا يضربان، لا يضربون، و آن سه كه مؤنّث را بود: لا تضرب، لا تضربان، لا يضربن، و آن شش كه مخاطب را بود: سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را، آن سه كه مذكّر را بود: لا تضرب، لا تضربان، لا تضربون، و آن سه كه مؤنّث را بود: لا تضربين، لا تضربان، لا تضربن، و آن دو كه حكايت نفس متكلّم را بود: لا أضرب، لا نضرب.

و از استفهام نيز چهارده وجه بازمى‌گردد: شش مغايب را بود و شش مخاطب را و دو حكايت نفس متكلّم را، آن شش كه مغايب را

جامع المقدمات (جامعه