&gt این گروه به " حقیقت مطلق " قائلند و معتقدند که واقعیات - فی‌الجمله - همان‌گونه که هستند در فکر ما جلوه‌گر می‌شوند بدون آنکه فکر ما از خود تصرفی بکند و رنگ خاصی به او بدهد ، و چنانکه می‌دانیم منطق قدیم‌ که فلسفه اولی بر آن استوار است و همچنین اصول منطقی که دکارت تأسیس‌ نموده براساس دریافتن حقایق مطلقه است . البته بین نظر قدما و نظر دکارت و پیروانش فی‌الجمله اختلاف است ( رجوع شود به مقدمه مقاله ٤ ) . دسته دوم " نسبیون " هستند که به حقایق نسبی قائلند و بیان عقیده این‌ دسته در مقاله ٤ خواهد آمد . پیروان " ماتریالیسم دیالکتیک " عقیده‌ نسبیون را راجع به نسبیت حقایق می‌پذیرند و ما فعلا در این مقاله تنها نظر به گفتار پیروان ماتریالیسم دیالکتیک داریم . این گروه خود را پیرو منطق خاصی که اصول آن را هگل آلمانی بیان نموده‌ است می‌دانند . این گروه می‌گویند : محک انسان برای تشخیص حقیقت ، تجربه و عمل است‌ ، یعنی هر علمی اگر گواه عملی داشت صحیح و اگر نه غلط است ، دلیل بر آنکه علوم طبیعی امروز حقیقت دارد این است که در کارخانه‌ها عملا ضروریات زندگی روزانه را تولید می‌کنند ، و از طرف دیگر می‌گویند منشأ علم تأثراتی است که اعصاب ما از خارج پیدا می‌کنند ، به وسیله دیدن و شنیدن و غیره ، لکن سلسله عصبی ما از خود تأثیری بر روی این تأثرات و فرآورده‌های حواس می‌نماید و چون ساختمان اعصاب حیوانی با حیوان دیگر یا یک فرد انسان با انسان دیگر فرق می‌کند قهرا تأثیرات آنها هم با یکدیگر اختلاف پیدا می‌کند ، پس هر علم و ادراک در عین اینکه حقیقت است بستگی‌ خاصی با نوع ساختمان مادی سلسله عصبی شخصی ادراک کننده دارد و تأثیر خاص مغز ادراک کننده دخیل است ، پس " حقایق " نسبی است یعنی در عین اینکه حقیقت است با طرز ساختمان مغز هر شخصی و شرایط زمانی و مکانی‌ نیز مربوط است . دکتر ارانی در صفحه ٣٤ ماتریالیسم دیالکتیک می‌گوید : &gt