صدرالمتألهین در اواخر جلد دوم اسفار کلماتی از ثالیس و انکسیمانوس و آناکساگوراس [١] و انباذقلس و افلاطون و ارسطو و ذیمقراطیس و ابیقورس ( اپیکور ) [٢] و عده دیگر نقل می‌کند و مدعی است که کلمات‌ پیشینیان مشتمل بر رموز و لغزها بوده و ناقلین ، مقصود حقیقی را درک‌ نکرده‌اند و خود مشارالیه کلمات آنها را به مدعای خود در مسأله حرکت‌ جوهریه و حدوث عالم تأویل می‌کند .
ادله‌ای که معمولا بر مادی بودن عده‌ای از قدما یا متأخرین اقامه می‌شود مطالبی است که ارتباطی با این مسأله ندارد ، از قبیل " اعتقاد به ماده‌ المواد و ماده اصلی " یا " تعلیل حوادث طبیعت به علل طبیعی " یا اعتقاد به اینکه " نظام هستی یک نظام وجوبی و ضروری است " یا اعتقاد به اینکه " هیچ شیئی از لا شی‌ء به وجود نمی‌آید " و یا " اهمیت دادن به‌ منطق تجربی در تحقیق مسائل طبیعت " و امثال اینها .
مادیین در اثر عدم تعمق در مسائل الهی ، پیش خود گمان می‌کنند که مسائل‌ بالا منافی با اعتقاد به عالمی ماوراء عالم طبیعت است و از این‌رو هر کسی‌ که تفوه به یکی از مسائل فوق کرده است او را در جرگه مادیین به شمار آورده‌اند و با اینکه خود آن اشخاص تصریح می‌کنند به خلاف ، باز مادیین‌ دست بردار نیستند .
بعضی از غیر مادیین از نویسندگان تواریخ فلسفه و نویسندگان " انسیکلوپدی " [٣] ها نیز همین اشتباه را کرده‌اند .
ما در مسأله " حدوث و قدم " و مسأله " علت و معلول " راه این‌ اشتباه را بیان خواهیم کرد .
تنها چیزی که مسلم است این است که در میان قدما عده‌ای بوده‌اند که‌ تجرد روح و بقای بعد از موت را انکار داشته‌اند . ذیمقراطیس و اپیکور و پیروانشان را صاحب این عقیده می‌دانند .
از قرن شانزدهم به بعد در اروپا نیز نظریه " عدم بقای نفس بعد از موت " پیروانی پیدا کرد . گویند اولین بار در سال ١٥١٦ بطرس بومبوناتیوس کتابی در رد ارسطو در

. [١] Anaxagoras . [٢] Epicur . [٣] encyclopaedia