. ١ هرمس ( Hermes ) . تواریخ قدیم جماعتی از حکما و علمای نجوم را نام می‌برد که به عنوان " هرامسه " خوانده می‌شوند و دوره آنان را قبل از دوره یونانیان ضبط می‌کند . معروف‌ترین آنان همان است که " هرمس‌ الهرامسه " خوانده می‌شود و هرگاه هرمس مطلق گفته شود وی مقصود است . به واسطه قدمت زمان ، تاریخ صحیح و معتبری از آنان در دست نیست . در تاریخ الحکماء قفطی و محبوب القلوب اشکوری می‌نویسد : " هرمس‌ الهرامسه در مصر قبل از طوفان تولد یافته و او همان است که عبرانیین به‌ نام " اخنوخ " و یونانیین به نام " ارمیس " و عرب به نام " ادریس‌ " می‌خوانند و همان است که خداوند به وی نعمتهای سه‌گانه ( ملک ، حکمت‌ ، نبوت ) عطا فرمود " . از گفته مورخین قدیم برمی‌آید که هرمس همان ادریس پیغمبر است که در کتب آسمانی از وی یاد شده . اشکوری در محبوب القلوب از تاریخ ابن الجوزی نقل می‌کند که هرمس اول‌ کسی است که حکمت و علم نجوم را به الهام الهی استخراج نمود ، و از ابو معشر بلخی نقل می‌کند که هرامسه زیاد بودند و افضل و اعلم از همه سه تن‌ بودند و هرمس در مصر مسکن داشت و اهرام را او بنا نمود . بلیناس ( Balinas ) . بلیناس نیز از اقدمین حکماست . کتابی به نام‌ علل بلیناس در دست است که منسوب به وی است . گویند وی یکی از هرامسه‌ است . در اول کتاب علل بلیناس ترجمه " قسیس ساخنوس " داستان عجیبی که‌ ضمنا مشتمل بر یک نوع مکاشفه از بلیناس است از زبان خود بلیناس نقل‌ می‌کند . در آنجا می‌گوید : " من یتیمی بودم از اهل " طوانه " و چیزی نداشتم . در شهر ما یک‌ مجسمه سنگی وجود داشت که بالای یک ستونی از چوب نصب شده بود و بر آن‌ نوشته شده بود : " من هرمس هستم که خداوند او را به نعمت خود مخصوص‌ داشت . من این نشانه را آشکارا در اینجا قرار دادم و سر آن را پنهان‌ کردم برای آنکه به آن سر آگاه نشود مگر حکیمی مانند خودم " . بر سینه آن مجسمه نوشته بود : " هرکس میل دارد به سر خلقت و صنعت‌ طبیعت آگاه &gt