نقطه نظر اعتماد به منطق ثابت و اعتماد به منطق متحول ، به دو مکتب‌ مادیت معنوی ( ماتریالیسم متافیزیک ) و مادیت تحولی ( ماتریالیسم‌ دیالکتیک [١] منقسم می‌شود .
مکاتب فوق هر یک به واسطه اختلافاتی که در میان شاگردان وی پیدا شده‌ با

&gt هر چند این غلط ابتدا یک غلط لفظی به نظر می‌رسد لکن این غلط لفظی منشأ غلطهای معنوی بسیاری شده است . شما اگر به کتب فلسفه مادی رجوع کنید می‌بینید متافیزیک را اینطور تفسیر می‌کنند : " علمی است که از خدا و روح بحث می‌کند " . البته‌ خواننده محترم باید خود را از این اشتباه مصون بدارد و گمان نبرد که‌ موضوع بحث متافیزیک خدا و روح است ، بلکه چنانکه قبلا گفته شد موضوع‌ بحث متافیزیک ( فلسفه اولی ) مطلق وجود است و ممکن است شخص ، متافیزیسین باشد و در عین حال مادی باشد . لکن برای آنکه از اصطلاحاتی که‌ اخیرا شایع شده خیلی دور نرفته باشیم کلمه " متافیزیک " را به آن‌ مکتب فلسفی می‌گوییم که قائل به ماوراء الطبیعه نیز بوده باشد . . ١ دیالکتیک ( dialectic ) کلمه‌ای است یونانی و از اصل دیالگو ( dialogos ) مشتق شده است که به معنای مباحثه و مناظره است . روش بحث و مناظره خاصی که معمولا سقراط دانشمند بزرگوار یونان در مقابل طرف برای رفع اشتباه و اثبات خطای وی پیش می‌گرفت به این کیفیت‌ که از مقدمات ساده شروع به پرسش می‌نمود و از طرف اقرار می‌گرفت و به‌ تدریج به سؤالات خود ادامه می‌داد تا جائی که یکوقت طرف ملتفت می‌شد که‌ به مدعای سقراط اعتراف کرده ، " دیالکتیک " نامیده می‌شد . این روش‌ مخاطبه ، در علوم تعلیم و تربیت امروز به نام " روش سقراطی " معروف‌ است . افلاطون شاگرد سقراط نیز این کلمه را در مورد طریقه مخصوص خود برای راه‌ بردن عقل در راه کسب معرفت حقیقی اصطلاح کرد . افلاطون می‌گوید : به افراد محسوسه علم تعلق نمی‌گیرد زیرا متعلق علم باید کلی باشد نه جزئی . معرفت‌ حقیقی درک " مثل " است و این معرفت در روح هر کسی قبل از اینکه به‌ این عالم بیاید حاصل شده است . علم در این جهان تذکر و یادآوری گذشته‌ است . به عقیده افلاطون از راه ورزش فکری و از طریق ذوق و عشق باید نفس‌ را نسبت به گذشته متذکر کرد . افلاطون طریقه خویش را برای کسب این نوع‌ معرفت یا تذکر " دیالکتیک " می‌نامد . &gt