که تأمل کنیم خواهیم دید که یک یا چند موضوع را مفروض الوجود گرفته و آنگاه به جستجوی خواص و آثار وی پرداخته و روشن می‌کند . هیچیک از این‌ علوم نمی‌گوید فلان موضوع موجود است یا وجودش چگونه وجودی است ، بلکه‌ خواص

&gt سایر علوم مورد گفتگو قرار می‌گیرد فرق نمی‌گذارند و از این رو حل یک‌ مسأله فلسفی را از علوم دیگر انتظار دارند و یا مسأله‌ای را که مربوط به‌ علوم دیگر است جواب‌گویی آن را از فلسفه می‌خواهند ، و عده دیگر بین‌ اسلوب فکری که در فلسفه مورد استفاده قرار می‌گیرد ( اسلوب قیاس عقلی ) و اسلوب فکری که در سایر علوم مخصوصا طبیعیات ( اسلوب تجربی ) از آن‌ استفاده می‌شود فرق نمی‌گذارند و انتظار دارند مسائل دقیق و عمیق فلسفه را که جز با براهین مخصوص عقلی نمی‌توان کشف کرد در زیر ذره‌بینها یا لابلای‌ لابراتوارها پیدا نمایند . ولی با بیانی که در متن شده و توضیحاتی که داده می‌شود این ابهام رفع‌ می‌شود و آن انتظارات بیجا نیز خود به خود از بین می‌رود . لفظ " فلسفه " که ریشه یونانی دارد سابقا به یک معنای عام گفته می‌شد که شامل جمیع معلومات نظری و عملی بود و تقریبا با لفظ " علم " مرادف‌ بود . در میان دانشمندان ما هم همین اصطلاح جریان داشت لکن اخیرا از زمانی که در پاره‌ای از علوم ، اسلوب برهان و قیاس عقلی جای خود را به‌ اسلوب تجربی داد ، در اصطلاح دانشمندان لفظ " علم " و " فلسفه " هر یک به معنای جداگانه گفته می‌شود . و باید در نظر داشت که اصطلاحات دانشمندان جدید نیز به حسب اختلاف‌ نظرها و مسلکهایی که درباب فهم و عقل انسان و حدود توانایی قوای مدرکه‌ دارند فرق می‌کنند . معمولا آنان که هم اسلوب تجربی و هم اسلوب برهان و قیاس عقلی را صحیح‌ و معتبر می‌دانند به آن رشته از مسائل که محصول تجربیات بشر است " علم‌ " می‌گویند و به آنها که صرفا جنبه تعقلی و نظری دارد " فلسفه " می‌گویند . و چون حکمت اولی که سابقا یکی از شعب سه‌گانه فلسفه نظری شمرده می‌شد و دانشمندان قدیم آن را از آن جهت که کاملا تعقلی و نظری بود " فلسفه‌ حقیقی " و از آن جهت که در اطراف کلی‌ترین موضوعات یعنی " وجود " بحث می‌کرد و مشتمل بر کلی‌ترین مسائل بود آن را " علم کلی " و از آن‌ جهت که یکی از مسائل آن ، &gt