تنها نخواهیم رنجید ، ممنون هم خواهیم شد . . ٨ در صفحات ٩ - ١١ اینکه کی آغاز کند مطرح است و جوابش این است : روشنفکرانه عالم و نه توده سنتی .
در صفحات ١٢ - ١٤ اینکه برای چه کاری آغاز کند ؟ جواب این است : برای پیامبری کردن در حالی که پیامبر نیست و انتقال پیام به توده مردم و . . . و روشنفکر دارای نور و ایجاد کننده هدف و حرکت معرفی شده است .
صفحه ١٥ - ١٨ : روشنفکر نسبی است ، بر خلاف عالم . آیا اینجا شبه‌ نسبیت همه پیامبریها در کار نیست ؟ ما در مقاله " رهبری نسل جوان " [١] گفته‌ایم رهبر واقعی ( روشنفکر ) کسی است که در هر جامعه‌ای بداند چگونه رفتار کند ، نه اینکه روشنفکر در هر جامعه‌ای لزوما در جامعه دیگر روشنفکر نیست . قبلا گفته شد که سخن‌ در استراتژی است ، آیا لازمه استراتژیها این است که در هر منطقه‌ای گروه‌ خاص استراتژیست باشند ؟ در حاشیه صفحه ١٩ گفته‌ایم چنین فرض شده که‌ روشنفکر یک بعدی است و لهذا در یک بعد فقط می‌تواند عمل کند . تا صفحات ٣٢ و . . . همه بیان طرح مسائل خاصی است که درد واقعی جامعه‌ نیست از قبیل آزادی زن ، خط فارسی ، کتاب سوزی ، البته مطالب از این‌ نظر درست است که دردها درد واقعی جامعه نیست ، ولی از آن جهت که‌ روشنفکری یک امر نسبی است صحیح نیست . . ٩ ص ٣٢ ، بحث جغرافیای یک تز ، قابل توجه است ولی به معنی‌ای که‌ ما گفتیم نه به معنی‌ای که خود مؤلف گفت " بحث حقیقت و مصلحت و داستان خرافه آفریقا در همین صفحه بیان شده

[١] [ در کتاب بیست گفتار ] .