خاتمیت رسالت است . کتابی است محتوی حقایق عالم خلقت و تعالیم و راهنماییهای زندگی در کمال هماهنگی در جمیع جهات ، معجزه‌ای در خور بشر رسیده و عاقل ، نه کودک پای بند اوهام و تخیلات ذهنی " [١] .
می‌گویند : " فضایی که انسان گذشته در آن دم می‌زده است ، همواره مملو از خرافات‌ و موهومات و خوارق عادات بوده است و جز آنچه " بر خلاف عقل و حس " باشد در احساس وی اثر نمی گذاشته است ، از این روست که در تاریخ ، بشریت را می‌بینیم که همواره در جستجوی " اعجاز " است و شیفته " غیب‌ " . این حساسیت در برابر هر چه نامحسوس و " نامعقول " است ، در میان مردمی که از مدنیت دورترند شدیدتر است . اینان به همان اندازه که‌ به " طبیعت " نزدیکترند به " ماورای طبیعت " مشتاقترند و " خرافه‌ " زاده معیوب این حقیقت است . انسان صحرا همواره درپی " معجزه " است ، جهان وی مملو از ارواح و اسرار شگفت انگیز است . . . روح یک‌ انسان باستانی تنها هنگامی متأثر می‌شود که نگاهش در برابر امری به " اعجاب " آید و آن را مرموز و سحرانگیز و مبهم بیند . از اینجاست که‌ می‌بینیم نه تنها پیغمبران بلکه پادشاهان و زورمندان و حیکمان هر قومی‌ برای توجیه خویش به امور خارق العاده متوسل می‌شده‌اند . و در این میان ، پیغمبران که مبنای رسالتشان بر " غیب " نهاده شده است ، بیش از دیگران می‌بایست به " معجزه " دست بزنند ، چه در ایمان مردم روزگارشان‌ " اعجاز " بیش از منطق و علم و حقیقت محسوس و مسلم عینی

[١] دکتر حبیب الله پیمان ، فلسفه تاریخ از نظر قرآن / ص ١٥ و ١٦.