استاد مطهری و روشنفکران - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٤١

ساخته‌اند که گرسنگی را خوب احساس می‌کرده و به خاطر گرسنگی خودش ، شمشیر کشیدن و افتادن به جان همه مردم را روا و بلکه لازم و واجب می‌شمرده‌ است ، بالاترین ارزش وجودی‌اش این بود که چون درد گرسنگی را شخصا چشیده‌ بوده می‌فهمیده که بر گرسنگان هم‌طبقه خود چه می‌گذرد ، درد گرسنگی خلق را احساس می‌کرده و نسبت به مردمی که موجبات این گرسنگیها را فراهم کرده‌ بودند " عقده " پیدا کرده و مبارزه پیگیری را با آن گروه تعقیب می‌کرده‌ و دیگر هیچ ، تمام شخصیت این لقمان امت و این موحد عارف پروردگار و این مؤمن مجاهد پاکباخته اسلامی و این دومین مؤمن کامل اسلام در همین جا پایان یافته است .
این روشنفکران پنداشته‌اند که همان‌طور که مارکس نظر داده است : " انقلاب فقط می‌تواند از یک جنبش قهرآمیز و یک جنبش توده‌ای ناشی شود " [١] اینان نمی‌توانند تصور کنند که اگر یک فرهنگ ، یک مکتب ، یک‌ ایدئولوژی خاستگاه الهی داشته باشد و مخاطبش انسان ، و در حقیقت فطرت‌ انسانی انسان باشد و پیامش جامع و کلی باشد و جهت‌گیری‌اش به سوی عدالت‌ و مساوات و برابری و پاکی و معنویت و محبت و احسان و مبارزه با ظلم‌ باشد ، بتواند جنبشی عظیم به وجود آورد و انقلابی عمیق بر پانماید اما انقلابی الهی و انسانی که در آن شور الهی ، نشاط معنوی ، جذبه خدایی و ارزشهای انسانی موج زند ، آنچنانکه نمونه‌اش را مکرر در تاریخ مشاهده‌ کرده‌ایم و انقلاب اسلامی نمونه روشن آن است .
این روشنفکران نمی‌توانند تصور کنند که برای متعهد و