استاد مطهری و روشنفکران - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٢٨

" نبوت " سخن گفته‌ایم و تکرار نمی‌کنیم [١] . در اینجا مطلب را از نظر " روش " و " متد " کار پیامبران مورد کاوش قرار می‌دهیم .
همچنانکه در بحثهای توحید عملی نیز گفتیم [٢] پیامبران نه آنچنانکه‌ برخی متصوفه می‌پندارند تمام همت خود را برای اصلاح انسان در این جهت‌ مصروف می‌کنند که او را از درون آزاد سازند ، یعنی پیوند او را با اشیاء قطع کنند ، و نه مانند مکتبهای مادی تعدیل و اصلاح روابط بیرونی را برای‌ تعدیل و اصلاح روابط درونی کافی می‌دانند . قرآن کریم در آن واحد و در یک‌ جمله می‌گوید : « تعالواإلی کلمه سواء بیننا و بینکم أن لا نعبدإلا الله و لا نشرک به‌ شیئا و لا یتخذ بعضنا بعضا أربابا من دون الله »[٣] .
اما سخن در این است که آیا پیغمبران کار خود را از درون آغاز می‌کنند یا از بیرون ؟ آیا اول دست به انقلاب درونی از راه تولید عقیده و ایمان‌ و شور معنوی می‌زنند و مردمی را که انقلاب توحیدی فکری احساسی عاطفی‌ یافته‌اند برای توحید اجتماعی و اصلاح اجتماعی و برقراری عدل و اقامه قسط می‌شورانند ، یا از اول با فشار آوردن روی اهرمهای مادی یعنی توجه دادن به‌ محرومیتها و مغبونیتها و استضعاف شدگی‌ها مردم را به حرکت می‌آورند و شرک اجتماعی و تبعیض اجتماعی را از میان می‌برند آنگاه در جستجوی ایمان‌ و عقیده و اخلاق بر می‌آیند ؟