« الصلوش و مما رزقناهم ینفقون »" [١] درباره ایمان به غیب اینچنین‌ می‌گویید : " مفسرین ، غیب را آنچه که دیدنی نیست ، اعم از خداوند یا فرشتگان . . . و از این قبیل دانسته‌اند ، حال آنکه اولا خداوند و فرشتگان و . . .
غیب نیستند ، ثانیا با طرح عنوان متقین ، مسأله ایمان به خدا مطرح شده و گذشته است " .
آنگاه خودتان ، غیب و ایمان به غیب را اینچنین تفسیر می‌کنید : " منظور از غیب معهود و شناخته شده ، [٢] همان مراحل ابتدایی رشد انقلاب توحیدی و زمان انجام تحولات کمی است " .
خلاصه مدعی هستید که مقصود از ایمان به غیب که در قرآن آمده ، این است‌ که مؤمنین بدانند انقلاب مرحله پنهانی دارد و در آن مرحله مبارزه باید پنهانی باشد ، این مرحله مرحله‌ای است که نظام حاکم هنوز مسلط است و انقلاب مرحله رشد تدریجی را می‌پیماید تا تغییر تدریجی کمی تبدیل به تغییر کیفی شود ( اصل چهارم دیالکتیک ) و نظام جدید مستقر گردد و انقلاب از مرحله غیب به مرحله شهادت برسد .
من سخنم این نیست که انقلاب مرحله غیب و شهادت دارد یا نه ، قطعا دارد . انقلاب اسلام - که بر خلاف تصور شما انقلاب سر بود نه انقلاب شکم ، انقلاب انسانی و فطری بود نه انقلاب طبقاتی

[١] بقره / [٣] [٢] یعنی الف و لام " الغیب " ، الف و لام عهد است .