تصور نویسنده روشن نیست و شاید عمدا مبهم می‌گذارد که مقصود از مطلوب‌ مطلق و کمال مطلق چیست ، آیا مقصود ذات الهی است که کمال مطلق است ، پس هدف وصول به خداوند است آنچنانکه عرفا می‌گویند ؟ یا مقصودش از مطلوب مطلق ، مطلق مطلوب و از کمال مطلق ، مطلق کمال است ؟ ظاهر این‌ است که نویسنده به آن امور معنوی و عرفانی توجه ندارد و مقصودش همان‌ مطلق مطلوب است و اینکه خدا در اسلام هدف قرار گرفته نظیر سرابی است‌ که هر چه به او نزدیک شوی به همان نسبت او دور می‌شود . ص ٧٦ : این انسان انسانی است دو بعدی ، پرنده‌ای است با دو بال ، بر خلاف فرهنگها و تمدنهای جهان که یا انسان خوب و پارسا و پاک می‌پرورد ولی باشعوری ضعیف ، و یا انسان مقتدر و نبوغی درخشان و تند اما با دلی‌ تنگ و دست و دامنی آلوده ، یا دلبسته به درون و زیباییها و اسرار روح‌ ولی گرفتار زندگی فقر و انحطاط و ذلت و ضعف ، آن روحانی هندی با آن همه‌ معنویت و شگفتیهای درون و احساسهای لطیف و بلند ، صدها هزارشان سالیان‌ دراز بازیچه و اسیر و ذلیل چند کلنل انگلیسی ، و یا انسانی که زمین و کوه‌ و دریا و آسمان را به قدرت صنعت شکافته و زندگی‌ای ساخته سرشار از برخورداری و لذت و رفاه اما احساس و ارزش در او تعطیل گشته و توانایی‌ ویژه انسان در ادراک روح جهان و عمق حیات و آفریدن زیباییها و ایمانهایی برتر از طبیعت و تاریخ در او ضعیف مانده و فلج شده است .