در اوایل اردیبهشت ٥١ جزوه‌های ١٥ - ١٦ حسینیه را تحت عنوان " اسلام‌ شناسی " خواندم و آنچه به نظرم می‌رسد یادداشت می‌کنم : اولا به نظر من این جزوه چیزی که نیست اسلام شناسی است، حداکثر این‌است‌ که بگوئیم اسلام سرایی یا اسلام شاعری است، یعنی اسلام موضوع و سوژه یک‌نوع‌ شعر و تخیل ولی به صورت نثر شده است و البته زیبا هم سروده شده است و بیشتر از سوسیالیسم و کمونیسم و ماتریالیسم تاریخی و اگزیستانسیالیسم‌ مایه گرفته است تا اسلام . فرق است میان شناختن چیزی و سوژه قرار گرفتن‌وی و سروده شدن آن . مثلا یک وقت طبیعت را می‌خواهیم بشناسیم ، ماه و خورشید و دریا و کوه و درخت و گل را می‌خواهیم بشناسیم ، آن خود متدی دارد که خالی از هر نوع‌ تخیل و اعمال ذوق باید تحت مطالعه