همان‌گونه كه پيشتر اشاره شد، بسيارى از فقها در توضيح معناى جمره سكوت اختيار كرده‌اند؛ ولى گروهى از آنها تعبيراتى دارند كه نشان مى‌دهد جمره در نظرشان همان قطعه زمين اطراف ستون‌هاست.

در اينجا متن چهارده كتاب از فقهاى معروف (هفت كتاب از فقهاى شيعه و هفت كتاب از فقهاى اهل سنّت) را مى‌آوريم كه نشان مى‌دهد جمره در عصر آنها به همان قطعه زمين اطلاق مى‌شده است، كه سنگ بر آن پرتاب مى‌كردند.

الف: اقوال فقهاى شيعه‌

١- مرحوم سيد أبو المكارم ابن زهره در كتاب «غُنيه» چنين مى‌گويد:

«و اذا رمى حصاة فوقعت في محمل أو على ظهر بعير، ثمّ سقطت على الأرض اجزأت ... كلّ ذلك بدليل الإجماع المشار اليه؛

هنگامى كه سنگى بيندازد و آن سنگ در محمل يا روى پشت شتر بيافتد، سپس روى زمين (جمره) قرار بگيرد، كافى است ... تمام اينها به دليل اجماعى است كه قبلًا اشاره كرده‌ايم!». [١]

[١] غنيه، قسم الفروع، صفحه ١٨٩.