جمرات وجود نداشته و اگر ستونى در عصر بعضى از معصومين عليهم السلام بوده به عنوان نشانه و علامت براى گم نكردن آن محل بوده است و حاجيان سنگ‌هاى خود را بر آن قطعه زمين مى‌انداختند و سنگ‌ها روى هم انباشته مى‌شد و بدين جهت آن را جمره؛ يعنى «مجتمع الحصى» [/ محل جمع شدن سنگريزه‌ها] گفته‌اند؛ بنابراين كار راحت مى‌شود و انداختن سنگ به اطراف ستون‌ها كافى است.

براى پى بردن به اين حقيقت، نخست به سراغ عبارات فقهاى شيعه و اهل سنّت مى‌رويم، در ادامه كلمات ارباب لغت و سپس روايات اسلامى را بررسى مى‌كنيم.

***