اوّلًا: از بسيارى از روايات و يا كلمات فقهاى شيعه و اهل سنّت استفاده مى‌شود كه بعضى از حجّاج در گذشته روى يك طرف جمره (دايره‌اى كه به آن سنگ مى‌زدند) مى‌ايستادند و طرف ديگر را سنگ مى‌زدند (هر چند از اين كار نهى شده است) به يقين اين تعبير در مورد دايره‌اى كه قطر آن‌ حدود يك متر باشد معنى ندارد بلكه به نظر مى‌رسد دايره‌اى چندين مترى بوده كه بعضى در يك طرف آن مى‌ايستادند و طرف ديگر را مى‌زدند.

بنابراين بسيار بعيد به نظر مى‌رسد كه محل رمى فقط مساحت قريب به يك متر مربع باشد كه زير ستون‌ها قرار دارد بلكه ظاهر اين است جمره به اندازه حوضچه‌هاى فعلى يا بيشتر بوده است.

در كلامى كه سابقاً از شهيد نقل كرديم تصريح شده «زمين زير ستون و اطراف آن» (دقّت كنيد).

ثانياً: به فرض كه چنين باشد اقرب به آن قطعه زمين، زمين‌هاى مجاور و اطراف آن است نه ستون‌هايى كه چندين متر از سطح زمين بالاتر است و اگر بخواهند از طبقه بالا رمى كنند مشكل بيشتر مى‌شود چرا كه ستون‌ها در طبقه بالا از زمينى كه زير آن است بسيار دورند.