افزون بر اين، سنگى كه به بدن انسانى يا شترى بخورد، در برگشت، چنان قوّتى ندارد كه به ستون‌ها اصابت كند (اگر فرضاً آنجا ستونى بوده است)، حدّ اكثر آن است كه روى سنگريزه‌ها مى‌افتد.

٢- در حديث بزنطى (أحمد بن محمّد بن أبي نصر) از أبو الحسن (على بن موسى الرضا عليهما السلام) مى‌خوانيم:

«وَ اجْعَلْهُنَّ عَلَى يَمِينِكَ كُلَّهُنَّ وَ لا تَرْمِ عَلَى الْجَمْرَةِ؛

تمام جمرات را هنگام رمى در طرف راست خود قرار بده و به هنگام رمى روى جمره نايست.» [١]

اين حديث به خوبى نشان مى‌دهد كه جمره همان محلّ سنگريزه‌هاست؛ زيرا بعضى روى يك طرف آن مى‌ايستادند و طرف ديگر را رمى مى‌كردند. امام عليه السلام از اين كار نهى مى‌كند وگرنه هيچ عاقلى روى ستون به هنگام رمى جمره نمى‌ايستد.

در كلمات فقهاى عامّه، در بحث گذشته نيز به اين معنى برخورد كرديم كه بعضى از آن‌ها مى‌گويند: ايستادن روى جمره جايز نيست. (دقّت كنيد)

٣- در حديث معتبر ديگرى از معاوية بن عمّار از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه فرمود:

«خُذْ حَصَى الْجِمَارِ ثُمَّ ائْتِ الْجَمْرَةَ الْقُصْوَى الَّتِي عِنْدَ الْعَقَبَةِ

[١] وسائل الشيعة، جلد ١٠، ابواب رمى جمرة العقبه، باب ١٠، حديث ٣.