؛ هرگاه سنگريزه‌اى پرتاب كند و در خارج محلّ رمى بيافتد، سپس بغلتد و به داخل محل رمى سقوط كند، كافى است. همچنين اگر رمى كند و بر لباس انسانى بيافتد و از آنجا در محلّ رمى سقوط كند، آن هم كافى است». [١]

*** اين فتاوى كه نمونه‌هاى متعدّدى از آن ذكر شد، به قول معروف‌

«ينادي بأعلى صوتها»

(با صداى رسا) مى‌گويد:

جمره، ستون نيست، بلكه همان زمينى است كه سنگ‌ها را بر آن مى‌انداخته‌اند.

در تعبيرات فقهاى معروف؛ اعمّ از عامّه و خاصّه، تعبير به‌ «على الجمرة» و «في الجمرة» و «في المرمى» فراوان ديده مى‌شود كه نقل همه آنها به درازا مى‌كشد و اين تعبيرات مؤيّد خوبى است بر اينكه: جمره، به معناى ستونى كه در اعصار بعد پيدا شده، نبوده است؛ بلكه همان قطعه زمينى بوده كه سنگ بر آن مى‌انداخته‌اند؛ زيرا تعبير به‌ «في الجمرة» يا «على الجمرة» تناسب با همان قطعه زمين دارد؛ نه ستون‌ها (دقّت فرماييد).

[١] الفقه على المذاهب الأربعة، جلد ١، صفحه ٦٦٧.