الف) خود ايشان تمايل به اين دارد كه اصابت سنگ به ستون‌ها و زمين، هر دو كافى است، و اين سخن با مقصود ما كه همان كفايت پرتاب سنگ در حوضچه اطراف ستون‌هاست موافق است.

ب) از كلامى كه از صاحب مدارك نقل كرده، معلوم مى‌شود كه ايشان براى اصابت سنگ به ستون‌ها، به دو چيز تمسّك جسته است؛ نخست اصل اشتغال و احتياط، و ديگر اينكه در زمان ايشان معروف از لفظ جمره همان ستون بوده است.

ولى هيچ يك از اين دو دليل قانع‌كننده نيست؛ زيرا وجود ستون‌ها در عصر ايشان، دليل بر اين نيست كه در عصر معصومين عليهم السلام نيز وجود داشته است و قاعده احتياط در اينجا ايجاب مى‌كند كه هم ستون را رمى كند و هم در محلّ سنگريزه‌ها بيافتد. بنابراين، سنگ‌هايى كه به ستون مى‌خورد و به بيرون پرتاب مى‌شود كافى نيست و اين مشكل عظيم ديگرى براى حجاج فراهم مى‌كند كه اصابت به هر دو محل را رعايت كنند.

به علاوه رجوع به اصل احتياط هنگامى است كه دليلى‌