گرچه در هيچ يك از رواياتى كه در بالا آورديم، سخنى از ماهيّت «جمره» به ميان نيامده، ليكن از تعبيرات موجود در آنها مى‌توان اطمينان يافت كه در عصر پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمه اهل بيت عليهم السلام چيزى جز محلّ اجتماع سنگريزه‌ها در آن قطعه زمين معيّن از منى‌ وجود نداشته و در زمان فقهاى پيشين خاصّه و عامّه نيز وضع به همين منوال بوده است، و اگر ستونى ايجاد كرده‌اند به عنوان علامت و نشانه بوده است.

و به تعبير ديگر، ستونى به نام جمره در منى‌ نبوده كه به آن سنگ بزنند؛ بلكه حجاج سنگ‌ها را به همان محلّى كه امروز به صورت حوضچه‌هايى در اطراف جمرات بنا شده است، پرتاب مى‌كردند.

*** نكته:

از تواريخ معروف؛ مانند تاريخ «مروج الذهب» مسعودى و «تاريخ كامل» ابن اثير استفاده مى‌شود كه در عصر جاهليّت، قبر بعضى از افراد منفور و خيانتكار را رجم مى‌كردند.