گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ٢١٨

٢٥٢.نَضْرَةُ وَجْهِ الْمُؤمِنِ فِي التُّقى .

.نازكى روى مؤمن ، در تقواست .

{ نور وجه از صلاح و تقوا جوى بشنو اين قول شاه و قصّه مخوان } { نازكى اى كه روى مؤمن راست آن ز پرهيز گارى او دان }

٢٥٣.وَضْعُ الإحْسَانِ فِي غَيْرِ مَوْضِعِهِ ظُلْمٌ .

.نهادن نيكى در غير موضع ، ظلم است .

{ همچو بر جاى نيك بد كردن نيك كردن به جاى بد ، ظلم است } { كردن نيكويى نكوست ، ولى گرنه بر جاى خود بُود ، ظلم است }

٢٥٤.وِزْرُ صَدَقَةِ المَنَّانِ أكْثَرُ مِنْ أجرِهِ .

.گناه صدقه منّت نهنده ، بيشتر است از اجر او .

{ صدقه چون دهى ، منه منّت تا كه بسيار قدر او باشد } { گنه صدقه دِه به منّت ، هست بيشتر زان كه اجر او باشد }

٢٥٥.وِلاَيَةُ الأحْمَقِ سَرِيعةُ الزَّوَالِ وَقَبُحَ خُلْقُه [١] .

.دوستى احمق ، زود زايل شود كه زشت است خُلق او .

{ با تو گر دوستى كند احمق زود ، آن دوستى شود زايل } { زشت خُلق است از آن نمى سازد هرگز احمق نساخت با عاقل }