گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ٢١٩

٢٥٦.وَيْلٌ لِمَنْ ساءَ خُلْقُهُ وقَبُحَ خَلْقُهُ .

.واى بر آن كس كه بد است خوى او و زشت است صورت او .

{ هر كه را خوى خوش بود خَلقى همه باشند بنده رويش } { نيست چيزى ز خوى بد ، بدتر واى بر هر كه بد بود خُويَش }

٢٥٧.وَحْدَةُ الْمَرءِ خَيْرٌ مِنْ جَلِيسِ السُّوءِ .

.تنهايى مرد ، بهتر است از هم نشين بد .

{ هر كه را نيست هم نشينِ نكو گو به خلوت ، مده كسى را يار } { مرد را زان كه هست تنهايى بهتر از هم نشين بد ، بسيار }

٢٥٨.وَ مِنْ كَلامِهِ : وَاسَاكَ مَنْ تَغَافَلَ عَنْكَ .

.و از كلام اوست : مواسات كرد با تو آن كس كه غافل شد از تو .

{ صحبت خلق ، جمله دردِ سر است نيست از دوستى كسى ، حاصل } { نشود رنجه چون مواسا كرد با تو آن كس كه از تو شد غافل }

٢٥٩.وَ مِنْ كَلامِهِ : وَالاَكَ مَنْ لَمْ يُعَادِلْكَ [١] .

.واز كلام اوست : دوستى كرد با تو آنكس كه دشمنى نكرد با تو .

چون بدت نيست ، جزا نيكى است بد مكافات بد مدان نيكو وين يقين دان كه دوستى كرده است آنكْ او دشمنى نكرد به تو [٢]