گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ٢١٦

٢٤٤.وَ قَالَ : نُورُ المُؤمِنِيْنَ [١] مِنْ قِيَامِ اللَّيْلِ .

.و گفت : نور مؤمنان ، از برخاستن شب است .

{ گر تو را ذوق بندگى حق است شب همان بهْ كه در طلب خيزى } { نور رخسار مؤمنان چون هست از فيوضات ورد و شبخيزى }

٢٤٥.وَ قَالَ : نِسْيَانُ الْمَوتِ صَدَأُ الْقَلْبِ .

.و گفت : فراموشى مرگ ، زنگ دل هاست .

{ ياد مرگش چو موم ، نرم كند فى المثل گر دلى بُود از سنگ } { وان كه از مرگ ، خود فرامُش كرد گيرد آيينه دل او زنگ }

٢٤٦.نَوِّرْ قَبْرَكَ بِالصَّلاةِ فِي الظُّلَمِ .

.منوّر گردان قبر خود را به نماز در تاريكى شب .

{ نيست كارى بزرگ تر ز نماز گر بزرگى ، دمى مشو بيكار } { گورِ تاريك خود ، منوّر كن به صفاى نماز در شب تار }

٢٤٧.نُعِيْتَ إلى نَفْسِكَ حِيْنَ شَابَ رَأسُكَ .

.خبر مرگ خود يافتى ، وقتى كه سفيد شد سرِ تو .

{ از جهان سرد شد دلت ، زآن رو جَعد كافور گشت مُشك تَرَت } { يافتى اندكى زمرگ ، خبر ليك وقتى كه شد سفيد سرت }