گنج گهر (ترجمه منظوم نثر اللئالي) - نديمي - الصفحة ٢١٥

٢٤٠.وَ مِنْ كَلامِهِ : مَا نَدَمَ مَنْ سَكَتَ .

.و از كلام اوست : پشيمان نشد آن كس كه خاموش شد .

٠هر كه انديشد و سخن گويد [١] هر چه گويد ، بر او به تاوان نيست صد پشيمانى است در گفتن هر كه خاموش شد ، پشيمان نيست

٢٤١.مَجْلِسُ الْكِرَامِ حُصُونُ الْكَلاَمِ .

.مجلس كريمان ، حصار سخن است .

{ چون به جُهّال ، هم نشين باشى بهْ كه دارى نگه شمارِ سخن } { روضه مجلس كريمان است نزد اهل خِرَد ، حصار سخن }

٢٤٢.وَ قَالَ : مَنْقَبَةُ الْمَرْءِ تَحْتَ لِسَانِهِ .

.و گفت : منقبت مرد ، زير زبان اوست .

{ گفت آن كو سخنْ پسنديده شرف و قدر خويش ، ظاهر كرد } { تا بزرگى كنى ، زبانْ خوش دار هست زير زبان ، بزرگىِ مرد }

٢٤٣.مُجَالَسَةُ الأحْدَاثِ مَفْسَدَةُ الدِّينِ .

.نشستن با جاهل ، تباه كننده دين است .

{ گر به روشن دلان جليس شوى چهره مانند ماه خواهى كرد } { ور نشينى به جاهلان ، شك نيست دين خود را تباه خواهى كرد }